The extended family

Ik was een jaar of 8 toen ik met mijn ouders, broertje en zusje door het Ruhr gebied reed. Ik keek naar alle grauwe en grijze flatgebouwen en realiseerde mij ineens dat daar allemaal mensen woonden. Mensen, gezinnen, kinderen, net als ik. Met een heel leven. Maar ik kende ze niet. En zij kenden mij niet. Toch moesten deze mensen zich heel belangrijk voelen, net zoals ik mij voelde. Eenzaamheid maakte zich van mij meester. Jaren later zat ik in mijn atelier en deze beleving kwam weer bij mij naar boven. Met mijn camera ben ik verschillende mensen gaan fotograferen. Mensen die ik ken en mensen die ik niet ken.
Terug in mijn atelier ben ik de gezichten gaan bestuderen en in 1 lijn gaan tekenen. Hierdoor werden deze mensen een beetje mijn familie. En de mensen die naar deze tekeningen kijken worden ook een beetje familie van de portretten. En zo worden we allemaal een beetje familie van elkaar.
The extended family!

I was about 8 years old when I drove through the Ruhr area in Germany with my parents, brother and sister. I looked at all the gray blocks of flats and suddenly realized that there were all people living there. People, families, children, like me. With a whole life. But I did not know them. And they didn’t know me. Yet these people had to feel very important, just as I felt. Loneliness took over from me.
Years later I was in my studio and this experience came up again with me. With my camera I started photographing different people. People I know and people I do not know.
Back in my studio I looked intensively at the faces and started drawing them in one line. By looking and drawing the faces these people became like my family. And the people who look at these drawings also become a bit like family of the portraits. And so we all become a bit of a family.
The extended family!